Rozdział 9

Leyla zniknęła mi z oczu, więc poszłam do salonu żeby porozmawiać z Anną. Siostra leżała przed telewizorem oglądając seriale.

-Anno, możemy porozmawiać?-spytałam.

-Właśnie ja też chciałam z Tobą porozmawiać-stwierdziła.

Wyłączyła telewizor i odwróciła się w moją stronę.

-Może usiądziesz-pokazała mi miejsce naprzeciwko niej.

I tak zrobiłam.

-Mogę zacząć pierwsza?-spytałam niepewnie.

Kiwnęła głową.

-Jak już wiesz Rada organizuje Bal-powiedziałam- Ma się odbyć za dwa dni o godzinie  21.00 jutro z Afrodytą kupujemy suknie. Więc trzy dni mnie nie będzie.

-A co z treningami?-spytała.

-Anno, to tylko trzy dni.

-O trzy dni za dużo.

-Jak wrócę to odrobię straty-uśmiechnęłam się.

-Niech Ci będzie.

-A o czym chciałaś ze mną porozmawiać?

-To nie jest do Ciebie podobne żeby spać tak długo i być zamknięta w sobie. Alisson ja Ciebie nie poznaje. Co się stało przez te trzy dni.

-To trudno powiedzieć-stwierdziłam.

-Jestem Twoją siostrą!! Powinnam wiedzieć co się z Tobą dzieje-upierała się.

-Powiem Ci kiedy nadejdzie odpowiednia pora, dobrze?-powiedziałam.

-Alisson, ja się o Ciebie martwię-powiedziała ze smutkiem.

Wstałam, podeszłam do niej i przytuliłam ją.

-Wiem-szepnęłam do jej ucha-Ale musisz mi zaufać.

Westchnęła.

-Jest późno-powiedziała ze spokojem-Pójdźmy spać.

Kiwnęłam głową i udałyśmy się do swoich pokoi. Pepsi spała na parapecie, więc wzięłam ją na ręce i sama usiadłam. Spojrzałam w okno. Widok noc był zdumiewający. Niebo bez chmur a gwiazd mnóstwo. Było ich tak wiele ze jakby nie było miejsca na niebie.

-Niesamowite-szepnęłam.

Nie mogąc się powstrzymać wyszłam z domu do ogrodu wciąż niosąc  kotkę na rękach. Za miastem byłam piękna polanka i właśnie tam się teleportowałam.

-Pepsi-szepnęłam-Wstawaj! Musisz to zobaczyć. 

Kociak mrukną z nie zadowolenia lecz już się obudził.

-Niesamowite-powtórzyłam.

Nagle poczułam ciepło. 

Nie-pomyślałam.

-Alisson-usłyszałam znajomy głos.

Zaczęłam  głaskać  kotkę  jednocześnie  odwróciłam   stronę  pijącego ciepła.

-Zeke-szepnęłam.

Chłopak podszedł do mnie. Dzielił nas jakieś metr.

-O co chodzi?-spytałam.

-Chcę odzyskać swoją magię-odpowiedział.

Przytuliłam futrzaka i teleportowałam ją do domu.

-Wierz, że nie mogę-powiedziałam ze spokojem.

-Dlaczego?-spytał zniecierpliwiony.

-Po pierwsze, chciałeś mnie zabić-powiedziałam zirytowana-Po drugie, zabijasz ludzi a to nie jest normalne!!!

-I znów do tego wracamy-westchnął.

-Jedno z nas straciło rozum ale tym razem to nie ja-omal nie krzyknęłam.

Odwróciłam się do niego plecami. Poczułam że mnie przytula od tyłu.

-Alisson, proszę-szepnął mi do ucha-Bez magii czuje się jak idiota.

Nie doczekanie Twoje-pomyślałam.

Wyrwałam, się z jego objęć i odwróciłam się w jego stronę mówiąc:

-Wiesz, dlaczego zabrałam Ci magię?-spytałam.

Za nim zdążył odpowiedzieć wtrąciłam się.

-Zasługujesz na konsekwencje -ciągnęłam-I to dlatego Ci ją zabrałam.

-Jakie KONSEKWENCJE!!!-wrzasnął.

-To wszystko można zrobić bez rozlewu krwi!!-krzyknęłam.

-Tak się nie da-powiedział tym razem spokojniej-Wiesz jacy są ludzie.

-Nie, Zeke-powiedziałam-Nie ma ludzi "idealnych" albo typu"tych lepszych". Każdy z nas ma swoja słabszą stronę.

Milczał a ja płytko oddychałam.

-Alisson, czemu nie jesteś po mojej stronie?-spytał.

-Wykorzystujesz ludzi-odpowiedziałam-Na to tez nie mogę dopuścić. 

Spojrzał na mnie ze smutnym wzrokiem.

-Myślałem, że zmądrzałaś-westchnął-Ale chyba znów będę musiał Ciebie zabić.

Za nim pojawił się Duch Ognia.

-Już raz próbowałeś-stwierdziłam.

Obok mnie pojawiła się Ami.

-Jak widzę, bez walki się nie obejdzie-szepnęła.

Moja przyjaciółka zmieniła kształt na niebieski miecz.

-Zeke, wiesz że ja nie chce walczyć-powiedziałam.

-I tak powinnaś zginąć jakieś 1 500 lat temu!!-krzyknął.

Tymi słowami mnie zaskoczył. Nie mogłam w to uwierzyć, że chciał mnie w tedy zabić. Nie zauważyłam kiedy mnie zaatakował od góry. Z trudem odparłam atak.

"Ali, nie śpij"-powiedziała w mojej głowie Ami.

"Przecież wiem"-powiedziałam ze złością.

Musze się odzwyczaić że nie walczę z  Yoh tylko z Zeke'iem. To właśnie on nauczył mnie wszystkiego co wiem jeśli wchodzi o sztuki walki. Jest ze mną krucho. Uderzał mnie co raz silniejszymi atakami co raz trudniej je  blokowałam. A ja się tylko broniłam!!

-Dosyć!!!!-krzyknęłam

Z zaskoczenia chłopak przestał atakować.

-Ta walka do niczego nie prowadzi-powiedziałam ze spokojem.

-Czyli jednak zmądrzałaś-uśmiechnął się.

-Nie Zeke-powiedziałam-Nadal jestem przy swoim. Tak jak wcześniej mówiłam, ja nie chcę z Tobą walczyć. Jak widziałeś tylko się broniłam-miecz zniknął mi z ręki.

-Nic mnie to nie obchodzi-krzyknął.

I znów zaatakował. Tym razem musiałam raz na zawsze skończyć. Czekałam aż zbliży się żebym mogła użyć magii powietrza i nauczyć go latać. Nie mówiąc że czarodzieje są silniejsi od szamanów. A gdy już to zrobiłam, Zeke poleciał jakieś 5 metrów w górę i spadł z hukiem. Podbiegłam do niego sprawdzić czy go nie zabiłam. Przykucnęłam przy nim i sprawdziłam mu puls. Na szczęście było w normie. Westchnęłam z ulgą.

-Przepraszam-szepnęłam i teleportowałam się na domu.

Znalazłam się z moim pokoju. Spojrzałam na zegarek. Była 4 nad ranem.

Dzięki Zeke-pomyślałam.

Gdy Pepsi mnie zobaczył całą i zdrową przybiegła do mnie i zaczęła się on mnie ocierać, mruczeć i czasem miauczeć. Wzięłam ją na rękę, usiadłam na parapecie i patrzyłam jak wschodzi słońce. Po jakieś godzinie poszłam do łazienki się umyć. Nie wiedziałam ile się myje gdy nie usłyszałam siostry:

-ALISSON, WIEM   ŻE   TO   TY.   MYJESZ   SIĘ   2 GODZINY!!!!!!!!-wrzasnęła-ILE    MOŻNA   SIĘ MYĆ!!!!!!!!

2 godziny??!!-pomyślałam zdziwiona.

Szybko wyszłam z prysznica, wytarłam się, wyczarowałam sobie sukienkę i wyszłam z łazienki.

-Przepraszam-szepnęłam i poszłam do kuchni robić śniadanie.

-Cześć Alisson-usłyszałam Yoh.

Odwróciłam się.

-Hej-powiedziała z uśmiechem.

-Co na śniadanie?-spytał.

-Kanapki i cappuccino-odparłam.

-A co z treningiem?

-A jeśli mowa o treningu-uśmiechnęłam się-Nie będzie mnie przez trzy dni.

-JUPI!!!!!!-krzyknął.

I zaczął biegać po całej kuchni a ja zaczęłam się śmiać.

-A Ty z czego się śmiejesz?-spytał.

-Z Ciebie-uśmiechnęłam się-Lecz Anna będzie teraz Ciebie trenować z moimi treningami.

Chłopak zbladł.

-Nie dam rady-załamał się.

-Jeśli będziesz tak marudził to na pewno nie dasz rady-usłyszeliśmy głos Anny.

-Hej Anna-uśmiechnęłam się-Śniadanie już robione.

-Po śniadaniu macie przebiec 20 kółek, rozumiano?!-Blondynka wzięła swoje śniadanie i gdzieś zniknęła.

Nie mieliśmy innego wyboru jak zjeść szybko śniadanie i zrobić kółeczka. Zajęło na to jakieś 2 godziny i wróciliśmy do domu. Później po raz ostatni nadzorowałam treningi Yoh. Gdy była 9.40 pożegnałam się z brunetem i poszłam szukać siostry. Oczywiście leżała sobie przed telewizorem.

-Przyszłam się pożegnać-powiedziałam-I poprosić żeby Yoh też wykonywał moje treningi.

-Tylko na siebie uważaj-powiedziała wciąż gapiąc się w telewizor.

Nie ma to jak współczująca Anna-pomyślałam.

Wyszłam z domu i teleportowałam się w obrzeżach szkoły. Tam zmieniłam się w Samantę i weszłam do niej. Znalazłam ją  przed swoim pokojem.

-O minetę spóźniona-powiedziała przyjaciółka.

-Nie marudź jak Anna-powiedziałam zniesmaczony.

I teleportowałyśmy się do centrum handlowego. Oglądałyśmy różne suknie, lecz Afrodycie żadna się nie spodobała.

-Ufasz Leyla'y-spytała nagle.

-To trudno stwierdzić-powiedziałam.

-Od kiedy się pojawiłam mam złe przeczucie-powiedziała z niesmakiem-W tej kwestii Zeke miał racje. Nie powinniśmy jej zaufać.

Na słowo "Zeke" aż mnie zmroziło.

-Co jest -spytała zaciekawiona Afrodyta

-Nic takiego-próbowałam się uśmiechnąć.

Lecz to nic nie dało.

-Ali, nic przede mną nie ukryjesz-uśmiechnęła się-Znam Ciebie od dłuższego czasu i wiem że coś tam chowasz.

-No dobrze powiem.

I opowiedziałam jej wszystko to co się stało na polanie. 

-Jak ja to dorwę-krzyknęła przyjaciółka kiedy skończyłam  opowiadać.

-Nie dasz mu rady-zasmuciłam się.

-Pamiętaj że madzy się od szamanów silniejsi-uśmiechnęła się.

-Ale nie zapominaj że Zeke jest najpotężniejszym szamanem na świecie!

-Olać to-uśmiechnęła się blondynka-Znalazłam dla nas sukienki. Oto Twoja.

I pokazałam mi moją suknię:https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_4TmGzmBwKqRIxNm-lb7UzTCGKWFD1irGadgufcVqD6lqeMvt9lYXDcL4np6l7X35ltwHpRb3OruulQyUGhJK8dF7G6F1uOXGIo3Efd5MlXCveA5V5v1XCMjxsr_akjjAYsOo3UbCWcs/s640/9647891_2.jpg *

A później swoją: http://img.szafa.pl/ubrania/0/019505000/1368612267/piekna-czerwona-sukienka-monsoon.jpg *

-Są przepiękne-powiedziałam z uśmiechem.

-Wiem-zaśmiała się-Chodź zapłacić.

I poszłyśmy do kasy. Kasjerka była człowiekiem, dobrze że ludzie nie widzą naszych wzorów, bo by się przestraszyli. Gdy już to zrobiłyśmy i wróciliśmy do szkoły. Spojrzałam na zegarek. Była 18.00. 8 godzin łaziłyśmy po sklepach. Nic dziwnego że mnie bolą nogi. Zjadłyśmy dużą kolacje , ponieważ nie zjadłyśmy obiadu. O godzinie 21.00 położyłam się spać. Byłam tak zmęczona że już nie mogłam ustać na z nogach.

............................................................................................................

*Chciałam pokazać wygląd sukienek więc niczego nie plagiatuje.

Chciałam was poprosić jako sędzią do rozstrzygnięcia sporu z moją przyjaciółką z klasy. Wiktoria powiedziała żebyśmy narysowały postacie z tego opowiadanie. Krzyczałam na nią jakieś 15 minut że ja nie umiem rysować, więc narysowałam Alisson i Afrodytę a ona Leyla'e. Więc jest pytanie która z nas lepiej narysowała.(Ostrzegam ja nie umiem rysować).

Oto Alisson:

Oto Afrodyta:

I Wiktorii rysunek, czyli Leyla: