Powieść z Cyklu "Życia Alisson"cz.2

Ogłoszenia parafialne:

1. Oto Twoja miniaturka Anno-medium.

2.Dziękuje za wsparcie Karasu Kage

3. Pozdrawiam moją nową czytelniczkę Naveda chan  a oto jej blog: http://przeznaczenie-szamana.blogspot.com/

4. Miłego czytania

Dzień 09.10.515 rok, w  uwięzionej  wierzy,  wieczór
Znalazłam się w uwięzionej wierzy nie bez powodu:
Gdy się ocuciłam znalazłam  się  tej cholernej wierzy. Nie wiem gdzie jestem, co się dziej z Zeke'iem. Bardzo się o niego boje. Zapada noc a mi jest co raz   bardziej zimno. Na dodatek  ta  wieża  ma coś  w sobie że nie mogę używać magii a po za tym nie ma drzwi. Nie wiem jak się tutaj dostałam!! Zeke URATUJ MNIE!!!!!!

Dzisiaj minął miesiąc odkąd poznałam Zeke'a i Afrodytę. Dziewczyna stała się moją najlepszą przyjaciółką i poznałam też jej przyjaciół, Daniela Sahai, Sebastiana Kasarui i jego brata bliźniaka Kamila. To byli niezwykli ludzie. Nie słodzili mi  i nie potakiwali za każdym razem kiedy coś im mówiłam.  Kiedy zawsze był jakiś dzień wolny to trenowałam szermierkę  pod okiem Zeke'a. Tak było  dzisiaj rano. Blokowałam każdy jego atak.

-Alisson zacznij w końcu mnie atakować, bo się nudzę-uśmiechnął się łobuziarsko.

Mocno zdenerwowana, obróciłam miecz o 360 stopni i zaatakowałam go. Lecz coś zrobiłam źle. Bo szybko odparł atak i zaatakował mnie tak że po za wtórny upadłam na ziemie.

-Ja się nigdy  tego nie nauczę-jęknęłam zmęczona.

-Nie  marudź i wstawaj-chłopak  podał  mi swoją  rękę.

Spojrzałam na tą rękę  z nieufnością. Ostatnio jak ją  przyjęłam to Zeke powalił mnie  znów na ziemię i zaczął się ze mnie śmiać. Wtedy wstałam wściekła i zaatakowałam go lecz znów mi się go nie udało pokonać  bo znów wylądowałam na ziemi.

-Coś się stało??-spytał zmartwiony-To przyjmiesz ją czy nie??

-Nie-powiedziałam  stanowczo-Ostatnio jak ja przyjęłam to znów wylądowałam na ziemi. Nie podziękuje.

I wstałam.

-Na dzisiaj to koniec-uśmiechnął się do mnie -Chodźmy  się  przejść.

Kiwnęłam  głową. Poszliśmy w stronę lasu. Znaleźliśmy się na przepięknej polanie.

-Alisson zróbmy tak-powiedział poważnie-Ja Ci powiem moją tajemnicę a Ty powiesz swoją dobrze???

-Dobrze.

Obrócił się w moja  stronę. Dzieliło na jakieś 30 centymetry.

-Ja..Tak naprawdę mam na imię  Asaha Douji-powiedział  niepewnie-Proszę Cie nie bój się mnie.

-Wiem kim jesteś-powiedziałam powoli-Ale za nim coś powiesz to chcę Ciebie zaprowadzić do pewnego  miejsca, to jet nie daleko. Wtedy zrozumiesz skąd o Tobie wiem.

Kiwnął  głową. Szyłam przed siebie. Ostatnimi dniami opowiadałam babci o Zeke'u. To od niej wiem kim on jest naprawdę . Oczywiście ostrzegała mnie przed nim. A ja jej tłumaczyłam że się zmienił. Wczoraj u niej byłam i powiedziałam mojej babci  że dzisiaj go przyprowadzę żeby sobie porozmawiali. Zgodziła  się, ale pod jednym warunkiem której mnie nie  miało być  przy tej rozmowie. Wyszliśmy z lasku na druga polankę . Na niej  była mała chatka.

-Widzisz ten domek?-zapytałam.

-Tak.

-Przez cały ten czas tutaj mieszkałam-powiedziałam-Mieszkałam z babcią i dwiema młodszymi siostrami, które na dodatek są  bliźniaczkami. Król i Królowa, czyli moi rodzice wyrzekli się nas  a na dodatek zrzucili moją babcie  z tronu i to właśnie moja tajemnica i oto cała ja.

Spojrzał na mnie z niedowierzaniem. 

-Jak długo o mnie wiesz??-spytał.

-Jakiś miesiąc-powiedziałam.

-Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaallllllllllllllllllllllllllllliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiissssssssssssssssssssssssssssssssoooooooooooooooooooooooonnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn-usłyszałam  głosiki moich  siostrzyczek.

Przybiegły do mnie i przytuliły mnie.

-Zeke, oto moje siostrzyczki Aurora i Aurea-przedstawiłam je.

-Dzień dobry Panu-powiedziały.

-Dzień dobry-uśmiechnął się chłopak.

-Ali, babcia już czeka-powiedziały jednocześnie.

-Dobrze-uśmiechnęłam się do nich-Powiedzcie babci że zaraz przyjdę.

-Dowiedzenia, Panu-i pobiegły do domku.

-Urocze masz siostry-uśmiechnął  się Zeke.

-Zeke-powiedziałam  poważnie-Moja babcia chce z Tobą porozmawiać. Najgorsze jest to ze a nie mogę uczestniczyć w tej rozmowie. Nie wiem o czym będzie rozmawiać.

-Nie martw się. Nic mi nie będzie -przytulił mnie-Idziemy?

-Ty nawet  nie wiesz jak jest moja babcia-powiedziałam z lekkim lękiem-I tak idziemy.

 Udaliśmy się do chatki. Zeke zapukał do drzwi a w nich pojawiła się moja babcia.

-Dobrze że jesteście-powiedziała-Zeke  chciałabym z Tobą porozmawiać dla osobności.

-Dobrze-powiedział i wszedł do  chatki.

 A ja musiałam zostać na dworze i pilnować moich sióstr. One robiły wianki a ja chodziłam w kółko  zdenerwowana nie wiedząc co ze sobą począć.

-Zależy Ci  na nim-powiedziała jedna z bliźniaczek.

-Troszeczkę-czułam jak się  czerwienie.

Bliźniczki wstały i zaczęły skakać.

-Alisson  jest  zakochana w Zeke'u-i tak w kółko.

-Dziewczyny uspokójcie  się-powiedzeniem  załamana.

-No dobrze-uśmiechnęły się.

-Alisson-usłyszałam za mimo plecami głos Asakury.

Odwróciłam się w jego stronę.

-Tak?

-Musimy coś załatwić-powiedział poważnie-I to natychmiast.

-Jasne.

Zaprowadził mnie do wcześniejszej  polanki. Lecz na  samym środku tej polany  stała  rzeźba anioła, który trzymał  małą miskę.

-Przecież tego wcześniej nie było-powiedziałam  zdziwiona.

-Pojawia się tylko wtedy , gdy jedna z osób chce sprawdzić z kim  jest wiązana-odpowiedział mi.

-Myślisz że  jesteśmy ze sobą  związani??

-Tak-uśmiechnął się-Ale warto to sprawdzić. Oczywiście jeśli się na to zgodzisz.

-Zgadzam się-odpowiedziałam  bez zastanowienia.

Chłopak wziął mnie za rękę i zaprowadził nas pod tą rzeźbę.

-Wiesz co robić??-zapytał.

Przytaknęłam. Asakura wyczarował dwa sztylety i jeden mi  podał. Zrobiłam szybki ruch ręką i przecięłam  siebie lewą  dłoń. Krew  zaczęła  lecieć do tej glinianej miski. Chłopak zrobił dokładnie to co ja. Nasza  połączona  krew ma zmienić kolor na niebieski jeśli tak się nie zdarzył t o oznacza że nie jesteśmy za sobą związani. Czekaliśmy chwilkę a ta krew zmieniła  kolor na niebieski. Chłopak obrócił mnie w swoją stronę i zaczął namiętnie całować. Nie wiedziałam jak długo się tak całowaliśmy ale mnie to nie obchodziło. Nagle  usłyszeliśmy  bicie dzwonów. Odsunęliśmy się od siebie.

-Musisz już iść-powiedział smutno Zeke.

Kiwnęłam głową. Odprowadził mnie  aż pod mój pokój. Spojrzał czy nas ktoś nie obserwuje i  szybko mnie pocałował a później zniknął. Weszłam do swojego pokoju i usiadałam na swoim łóżku nie wiedząc co o tym wszystkim myśleć. Nagle  ktoś zapukał.

-Proszę-powiedziałam.

Do pokoju weszła moja służąca.

-Królewska para chcą żebyś poszła Księżniczko do Sali Tronowej-powiedziała.

-Dobrze już idę-i poszłam za Elise.

Udałam się na wyznaczone miejsce.

-Alisson, dobrze że jesteś-uśmiechnął się do mnie Król-Mam Ci do przekazania  dobrą  nowinę, ale to Lucas  Ci powie.

Nigdzie  tego chłopaka nie widziałam.

-Alisson-usłyszałam  jego głos za moimi plecami.

Odwróciłam się w jego stronę.

-Tak?

-Jesteśmy ze sobą zaręczeni-uśmiechnął się do mnie-Cieszysz się , prawda??

-Jak to??-jęknęłam.

-Zapomnieliśmy Ci  wczoraj powiedzieć-uśmiechnęła się moja matka-Po za tym też nie było  Księcia Lucasa.

Spojrzałam pierw na swoich rodziców a później na Lucasa.

-NIE!!-krzyknęłam i wybiegłam z pałacu.

Zeke!!-krzyknęłam w myślach   zrozpaczona.

Biegłam co sił w nogach. Nie obchodziło mnie nic chciałam uciec z tego miejsca. Nagle poczułam jak ktoś łapie mnie za rękę i przyciąga do siebie. Chciałam się wyrwać lecz usłyszałam:

-To ja głuptasie .

-Zeke-spojrzałam na niego i nagle się rozpłakałam.

Poczułam jak chłopak  jeszcze mocniej przytula do siebie i głaszcze po  plecach. Gdy się już uspokoiłam to  opowiedziałam  mu wszytko co mnie  spotkało  w zamku.

-Jesteś moja-powiedział wściekły i mnie pocałował.

-Brać go. Porwał moją narzeczoną-usłyszałam głos Księcia Lucasa.

Spojrzałam  na Księcia z przerażeniem. Nagle zobaczyłam że jestem na znajomej polance.

-Tutaj jesteśmy  bezpieczni-powiedział Zeke.

-Boje się-przytuliłam  się do chłopaka.

-Nie ma czego-Asakura próbował mnie uspokoić.

-Czyżby??-usłyszałam Lucasa.

-Jak to możliwe że nas znalazłeś-powiedział  wściekły szaman.

-Umiem wyczuć potężną magię na odległość-powiedział blondyn-Jak chcesz to możemy ze sobą walczyć-i wyciągnął miecz.

-Dobra-chłopak   już  miał miecz w  ręce, pocałował mnie i  kawałek odsunął  się   ode mnie.

Nagle poczułam  jak coś łapie mnie za ręce i krępuje  je z  tyłu na  dodatek to coś uderzyło mnie w głowę za nim mogłam krzyknąć. 

Gdy się ocuciłam znalazłam  się  tej cholernej wierzy. Nie wiem gdzie jestem, co się dziej z Zeke'iem. Bardzo się o niego boje. Zapada noc a mi jest co raz   bardziej zimno. Na dodatek  ta  wieża  ma coś  w sobie że nie mogę używać magii a po za tym nie ma drzwi. Nie wiem jak się tutaj dostałam!! Zeke URATUJ MNIE!!!!!!